«KRESY POŁUDNIOWO-WSCHODNIE»

Podział Kresów na województwa w I połowie XVII wieku
(Pamięć i tożsamość katolików kresowych)

Termin kresy obecnie kojarzony jest w potocznym obiegu na ogół ze wschodnimi obszarami państwa polskiego sprzed II wojny światowej. Jeśli w tekście pisanym czy mówionym zostaje użyty bez dodatkowych określeń, najczęściej rozumiany jest jako ów właśnie fenomen, synonim terminu Kresy Wschodnie. Uzupełniających dookreśleń używa się zazwyczaj wtedy tylko, gdy konieczne jest wskazanie odmiennego znaczenia tego terminu. Pojawiają się wówczas Kresy Południowo-Wschodnie, Kresy Północno-Wschodnie, znacznie rzadziej Kresy Zachodnie.

Słowo kresy często wprowadza wielu ludzi w zadumę i budzi wspomnienie dawnej świetności Rzeczypospolitej. Mianem kresów obejmowano tereny leżące na wschodnich krańcach Rzeczypospolitej, tyle, że wraz z biegiem lat i przemian historyczno – politycznych obszar kresów ulegał skurczeniu. Na początku XVII wieku kresami określano ziemie leżące u kresu granic państwa polskiego. Słowa tego używano by podkreślić skraj państwa, obszar leżący pomiędzy Dniestrem a Dnieprem, który cechował się występowaniem tam ciągłego zagrożenia, głównie ze strony Tatarów. Warto zauważyć, że w tym czasie obszar ziemi przemyskiej czy sanockiej znajdował się znacznie bliżej zachodniej granicy Rzeczypospolitej niż wschodniej. Dziś dystans z Przemyśla do wschodniej granicy Polski to 12 km, a na początku XVII wieku odległość ta dochodziła do 1000 km.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku pojmowanie obszaru kresów znacznie się zmieniło, gdyż nie odnoszono się już do Polski przedrozbiorowej, ale do rzeczywistych granic nowego państwa polskiego. Wówczas kresy zaczęto kojarzyć ze wschodnimi województwami sąsiadującymi z Socjalistycznymi Republikami Radzieckimi. Do tych kresowych województw zaliczano: stanisławowskie, tarnopolskie, wołyńskie, poleskie, nowogródzkie i wileńskie. Ale również część województwa lwowskiego uznawano jak kresowe, choć jego położenie znacząco odbiegało od kresowego w okresie przedrozbiorowym. Zakres kresów zmienił się ponownie po zakończeniu II wojny światowej, gdy ustalono granice Polski w dzisiejszym zarysie. Wschodnie granice Polski cofnięto o ponad 200 km na zachód. Jednak dziś kresy utożsamiane są właśnie z tymi utraconymi ziemiami Rzeczypospolitej, które obecnie należą do Ukrainy, Białorusi, Litwy, natomiast zdecydowanie mniej kresy kojarzą się z ziemiami pogranicznymi jak to było w Rzeczypospolitej szlacheckiej.

http://www.sciesielski.republika.pl/
http://przemysl-bieszczady.pl/

Prowincja małopolska Korony Polskiej to, w okresie I Rzeczypospolitej, prawno-administracyjna część składowa państwa polsko-litewskiego, do roku 1795. Stolicą prowincji był Kraków. Wszystkie prowincje polsko-litewskie mają swe źródło w nadaniu w 1347 przez Kazimierza Wielkiego osobnych statutów występujących w historiografii pod wspólną nazwą "statuty wiślicko-piotrkowskie" dla Wielkopolski i Małopolski, a jeszcze głębsze - w rozbiciu dzielnicowym. Po unii lubelskiej obok prowincji małopolskiej Rzeczpospolita Obojga Narodów dzieliła się jeszcze na prowincję wielkopolską oraz prowincję litewską.

Skład prowincji małopolskiej

  • Województwo krakowskie - 1010 r.
  • Województwo lubelskie - 1478 r.
  • Województwo sandomierskie - 1120 r.
  • Województwo bełskie - 1436 r.
  • Województwo bracławskie - 1570 r.
  • Województwo czernihowskie - 1570 r.
  • Województwo kijowskie - 1471 r.
  • Województwo podlaskie - 1569 r.
  • Województwo podolskie - 1569 r.
  • Województwo ruskie - 1437 r.
  • Województwo wołyńskie - 1569 r.

Województwo Kijowskie

Województwo kijowskie – województwo Wielkiego Księstwa Litewskiego utworzone przez Kazimierza Jagiellończyka, istniejące w latach 1471-1569. Od czasu unii lubelskiej[1][2] część prowincji małopolskiej, województwo Korony I Rzeczypospolitej, istniejące do 1793.
Kijów został zdobyty przez wojska księcia Gedymina w roku 1320. W obawie przed uczynieniem tej prowincji dziedzicznym księstwem we władaniu jednej rodziny panowie litewscy w roku 1471 znieśli tytuł księstwa, jednocześnie wybierając Marcina Gasztołda pierwszym wojewodą kijowskim.

W lecie 1482 chan krymski Mengli Girej za namową kniazia Iwana III napadł na ziemię kijowską. 1 września zdobył zamek, spalił katedry i kościoły oraz wziął do niewoli wielu ludzi. Podczas oblężenia został wzięty do niewoli namiestnik kijowski Jan Chodkiewicz wraz ze swoją żoną. Po tym zwycięstwie kniaź kijowskie i chan krymski odbyli w roku 1493 wspólny pochód przez ziemię kijowską do Kijowa.

Po Unii lubelskiej w 1569 ziemie te zostały wcielone do Korony - " księstwo kijowskie y wszech oney ziemie obywatelów od posłuszeństwa władzey, powinności y rozkazowania W. ks. Lit. na wieczyne czasy wyymuiemy y wolnemi czynimy y ku królestwo polskiemu, w tytuł korony przywracamy y złączamy ".

W 1591 r. pod przywództwem Krzysztofa Kosiński wybuchło powstanie kozackie. Kosiński zebrał wówczas 5 tysięcy kozaków i ogłosiwszy się ich atamanem ruszył na dobra książąt Ostrogskich. 29 grudnia 1591 zdobył Białą Cerkiew, gdzie zabrał i zniszczył dokumenty i przywileje odnoszące się do ziem województwa kijowskiego. Prywatny zatarg Kosińskiego przeistoczył się wkrótce w ogólnonarodowe powstanie kozacko-chłopskie, zwane od nazwiska przywódcy - powstaniem Kosińskiego.

Województwo zostało odstąpione Rosji na dwa lata 30 stycznia 1667 po pokoju w Andruszowie. W roku 1686 podpisany został kolejny układ pokojowy przez wojewodę poznańskiego Krzysztofa Grzymułtowskiego, który na wieczne czasy utwierdzał Rosję w posiadaniu Kijowa z okręgiem.

Początkowo stolicą województwa był, zgodnie z jego nazwą, Kijów. W 1667 utracono znaczną część województwa oraz same miasto stołeczne. Nazwa województwa nie została zmieniona, a jego faktyczną stolicą został Żytomierz. Ważniejsze zamki związane z wydarzeniami historycznymi Biała Cerkiew, Baturyn,Czehryń.Do 1667 roku dzielił się na powiaty: kijowski , żytomierski i owrucki.

Z ziem oderwanych od Polski a wchodzących w skład województwa kijowskiego została utworzona w roku 1708 gubernia kijowska. Z powodu długiego panowania Polski nad tymi ziemiami, jeszcze w roku 1852 pograniczne gubernie rosyjskie kijowska i połtawska nazywane były "Polską"[3].

  1. Kościół p.w. św. Jana Chrzciciela, Biała Cerkiew.
    Adamowycz Roman, płótno, olej, 60 x 100, Kijów, 2006
  2. Kościół w Wołodarce
    Aleksiejew Oleksij, płótno, olej, 80 x 70, Kijów, 2007
  3. Kościół w Didiwszczynie
    Fortuna Illia, płótno, olej, 70 x 80, Kijów, 2007
  4. Kościół w Kodni
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 64 x 68, Kijów, 2007
  5. Kaplica w Tagańczy
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 56 x 71, Kijów, 2007
  6. Kościół w Cudnowie
    Skrynnyk Oleksandr, płótno, olej, 55 x 70, Kijów, 2006
  7. Kościół w Stawyszcze
    Skrynnyk Oleksandr, płótno, olej, 70 x 100, Kijów, 2007
  8. Kościół p.w. św. Antoniego z Padwy. Stara Kotelnia
    Jurjew Ihor, płótno, olej, 64 x 70, Czerniowce, 2008
  9. Kościół p.w. św. Jan Nepomucena, Białołówka
    Korsuń Dmytro, płótno, olej, 78,8 x 60, Kijów, 2008
  10. Kościół w Skwyrze
    Korsuń Dmytro, płótno, olej, 60 x 85, Kijów, 2008

Miasto Kijów

  1. Kościół katedralny w Kijowie XVII w.
    Adamowycz Roman, płótno, olej, 80 x 80, Kijów, 2005
  2. Kościół p.w. św. Aleksandra w Kijówie
    Aleksandrowycz Andrij, płótno, akryl, 90 x 90, Kijów, 2005
  3. Kościół p.w. św. Mikołaja
    Baroyants Setrak, monotypia, 63 x 45, Kijów, 1979
  4. Świątynia rzymsko-katolicka na zamku Kijowskim z początku XVII w. (rekonstrukcja)
    Markow Boris (Niszczeta B.A.), płótno, olej, 60 x 80, Kijów 2007
  5. Kościół św. Józefa na Podole w Kijowie (początek bodowy 1912 rok, nie istnieje od 1925 r.)
    Markow Boris (Niszczeta B.A.), płótno, olej, 60 x 80, Kijów 2007
  6. Kościół oo. Dominikanów w Kijowie XVII w.
    Nagorna Ludmiła, płótno, olej, 70 x 80, Kijów, 2006
  7. „Ptasia zmowa” Kościół p.w. św. Aleksandra w Kijowie
    Sławiński Oleksandr, ofort, 30 x 40, Kijów, 2005
  8. Kaplica Uniwersytetu św. Włodzimierza. Kijów
    Twerdoj Anatolij, płótno, olej, 60 x 70, Kijów, 2006
  9. Kościół św. Mikołaja w Kijowie
    Twerdoj Anatolij, płótno, olej, 70 x 60, Kijów, 2005
  10. Kościół oo. Franciszkanów. Kijów XVII w.
    Wyszesławski Glib, płótno, olej, 65 x 70, Kijów, 2005

Województwo bracławskie – województwo I Rzeczypospolitej, część Małopolski. Utworzone w 1566, na sejmie w Lublinie w roku 1569 przyłączone do Korony[1]. Stolicą był Bracław, jednak później nieformalną siedzibą wojewodów stała się Winnica. Pierwszym wojewodą został Roman Sanguszko. W 1589 r. nadano województwu herb - na czerwonym krzyżu błękitna tarcza ze złotym półksiężycem. Województwo było podzielone na 2 powiaty: winnicki i bracławski (składający się z dwóch obwodów: bracławskiego i zwinogrodzkiego). Województwo bracławskie miało dwóch senatorów większych: wojewodę i kasztelana bracławskich: posłów na sejm wybierało sześciu, to jest po dwóch z powiatu, utrzymując nominalnie, choć nie faktycznie, istnienie powiatu zwinogrodzkiego. Województwo bracławskie leżało na Podolu ukrainnym[1], w odróżnieniu od Podola właściwego, które obejmowało województwo podolskie. Sejm Wielki utworzył formalnie w 1791 czwarty powiat nadbohski jednak z powodu wojny z Rosją i rozbiorów decyzji nie wprowadzono w życie[2].

  1. Kościół oo.Dominikanów. Tulczyn
    Woronowicz Małgorzata, płótno, olej, 80 x 60, Warszawa 2007
  2. Kościół oo. Franciszkanów. Komargród
    Jurjew Ihor, płótno, olej, 64 x 70, Czerniowce, 2008

 Miasto Winnica

  1. Kościół oo. Jezuitów. Winnica
    Fircak Borys, płótno, akryl, 77 x 138, Kijów, 2006
  2. Kościół oo. Dominikanów w Winnicy
    Nagorna Ludmiła, płótno, olej, 62 x 45, Kijów, 2006

Województwo Podolskie

Województwo podolskie – województwo Korony Królestwa Polskiego część Małopolski, utworzone w 1434 roku z ziem Podola przyłączonych do Królestwa Polskiego jeszcze w XIV wieku. Po 1793 przekształcone w gubernię podolską Cesarstwa Rosyjskiego. Starostą grodowym był starosta kamieniecki, któremu podlegał także zamek w Latyczowie. Siedziba sejmiku poselskiego i deputackiego znajdowała się w Kamieńcu Podolskim. W związku z turecką okupacją Podola w latach 1672-1676 sejmiki odbywały się w Haliczu, a w latach 1677-1698 we Lwowie[1]

Granice województwa:

Od rzeki Strypy do Wołoczyska do Januszpola. Od wschodu rzeka Murachwa. Granicę południową od Wołoszczyzny stanowił Dniestr, a zachodnią od Pokucia, rzeka Dniestr i Stypa

  1. Kościół p.w. Wneibowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Jazłowiec
    Jurjew Ihor, płótno, olej, 90 x 100, Czerniowce, 2007
  2. Kościół p.w. św. Jana Nepomucena, Stara Sieniawa
    Rybaczuk Maryna, płótno, olej 73 x 60, Kijów, 2008

Miasto Kamieniec-Podolski

  1. Kościół katedralny p.w. św. Piotra i Pawła. Kamieniec – Podolski
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  2. Most Zamkowy. Kamieniec-Podolski
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  3. Stary zamek. Kamieniec-Podolski
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  4. Kościół oo. Dominikanów. Kamieniec-Podolski
    Moskowczeno Sergij, płótno, olej, 40 x 60, Kijów, 2006
  5. Kościół Karmelitów Bosych. Kamieniec-Podolski
    Popinowa Oksana, płótno, olej, 50 x 70, Kijów, 2006
  6. Kościół oo. Franciszkanów. Kamieniec-Podolski
    Skrynnyk Oleksandr, płótno, olej, 55 x 55, Kijów, 2006
  7. Kościól Trynitarzy. Kamieniec-Podolski
    Jelisiejew Igor, płótno, olej, 50 x 100, Kijów, 2006

Województwo Wołyńskie

Województwo wołyńskie – województwo Korony I Rzeczypospolitej, część Małopolski. Utworzone w 1566, na sejmie w Lublinie w roku 1569 przyłączone do Korony[1]. Istniało do III Rozbioru Polski w 1795 r. Herbem województwa był biały krzyż w czerwonym polu z tarczą sercową z białym orłem. Senatorów większych było w województwie wołyńskim trzech: biskup łucki, wojewoda i kasztelan wołyńscy. Województwo dzieliło się na trzy powiaty: łucki, włodzimierski i krzemieniecki. Każdy z tych powiatów miał swoje starostwo grodowe w mieście powiatowym. Sejmikowało zaś województwo w Łucku, obierając z każdego powiatu po dwóch posłów sejmowych i jednym deputacie.

  1. Kościół p.w. Podwyższenia Krzyża. Nowogród-Wołyński
    Aleksandrowycz Andrij, płótno, akryl, 50 x 100, Kijów, 2005
  2. Kościół oo. Jezuitów. Ostróg
    Fortuna Illia, płótno, olej, 65 x 75, Kijów, 2006
  3. Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Antoniego. Równe
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 73 x 73, Kijów, 2006
  4. Kościół oo. Franciszkanów. Szumsk
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 73 x 73, Kijów, 2006
  5. Kościół Dominikanow, Starokostiantynów
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 75 x 67, Kijów, 2007
  6. Kościół Świętej Trójcy, Niewirków
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 67 x 74, Kijów, 2007
  7. Rozesłania Apostołów, Włodzimierz Wołyński
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 56 x 67, Kijów, 2007
  8. Kościół p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego. Wełyki Dederkały
    Gawryłenko Kateryna, płótno, olej, 60 x 70, Kijów, 2007
  9. Kościół p.w. Trójcy Świętej. Meżyricz
    Gawryłenko Kateryna, płótno, olej, 65 x 75, Kijów, 2007
  10. Kościół w Beresteczku
    Iwanow – Achmetow, mapa, monotypia, marker, 45 x 35, Kijów 2006
  11. Kościół p.w. Niepokalenego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Dubno
    Kaniwec Igor, tusz, pióro, papier, Kijów, 2006
  12. Kościół p.w. Trójcy Świętej, Ostróg
    Kolcow Aleksander, płótno, olej, 50 x 70, Kijów, 2007
  13. Kościół oo. Dominikanów. Stary Czartoryjsk
    Mucha Mychajło, płótno, olej, 60 x 80, Kijów 2007
  14. Wieża kościóła oo. Dominikanów. Podkamień
    Pryduwałowa Olena, płótno, olej, 85 x 70, Kijów, 2006
  15. Kościół oo. Franciszkanów. Korzec
    Sleta Oksana, płótno, olej, 80 x 60, Kijów, 2006
  16. Kościół p.w. św. Stanisława Biskupa i Męczennika, Kowel
    Chilko Igor, płótno, olej, 65 x 50, Kijów, 2008
  17. Kaplica przy pałacu Grocholskich, Hryców
    Chilko Igor, płótno, olej, 65 x 50, Kijów, 2008
  18. oo. Karmelitów, Wiśniowiec
    Rybaczuk Maryna, płótno, olej 60 x 73, Kijów, 2008
  19. Kościół p.w. Trójcy Świętej i Świętogo Michała Archanioła. Poryck
    Fircak Borys, płótno, akryl, 76 x 100, Kijów, 2008
  20. Kościół p.w. św. Antoniego, Wełyki Meżyriczi
    Dawydenko Walentyna, płótno, akryl, 71 x 61, Kіjów, 2007
  21. Kościół p.w. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Kisielin
    Fircak Borys, płótno, akryl, 77 x 143, Kijów, 2006
  22. Kościół p.w. św. Stanisława i św. Anny. Łuków
    Jurjew Ihor, płótno, olej, 60 x 80, Czerniowce, 2007
  23. Kościół p.w. Trójcy Świętej, Meżyricz
    Popow Włodzimierz, płótno, olej, 60 x 80, Kijów, 2007

Miasto Krzemieniec

  1. Kościół Gimnazjalny w Krzemieńcu
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  2. Kościół oo. Franciszkanów. Krzemieniec
    Fircak Borys, płótno, akryl, 82 x 107, Kijów, 2007
  3. Kościół Gimnazjalny. Krzemieniec
    Wyszesławski Glib, płótno, olej, 65 x 75, Kijów, 2006

Miasto Łuck 

  1. Kościół oo. Dominikanów. Łuck
    Fircak Borys, płótno, akryl, 76 x 120, Kijów, 2007
  2. Kościół p.w. Trójcy Świętej.Łuck
    Gawryłenko Kateryna, płótno, olej, 75 x 85, Kijów, 2006
  3. Kościół oo. Karmelitów. Łuck
    Jurjew Ihor, płótno, olej, 70 x 80, Czerniowce, 2007
  4. Kościół Jezuitów. Łuck
    Moskowczeno Sergij, płótno, olej, 40 x 50, Kijów, 2006
  5. Kościół oo. Bernardynów. Łuck
    Zawalny Mychajło, tusz, pióro, papier, Kijów 2006

Województwo Ruskie

Województwo ruskie – województwo Korony Królestwa Polskiego, część prowincji Małopolska, jednostka administracyjna Królestwa Polskiego w okresie I Rzeczypospolitej, istniejąca w latach 1434-1772. Województwo powstało na mocy przywileju króla Władysława II Jagiełły. Wszystkie województwa polsko-litewskie mają swe źródło w nadaniu w 1347 przez Kazimierza Wielkiego osobnych statutów występujących w historiografii pod wspólną nazwą "statuty wiślicko-piotrkowskie" dla Wielkopolski i Małopolski, a jeszcze głębsze – w rozbiciu dzielnicowym. Po unii lubelskiej Rzeczpospolita Obojga Narodów dzieliła się na województwa wchodzące w skład prowincji małopolskiej, wielkopolskiej oraz prowincji litewskiej.

System prawny w oparciu o prawo magdeburskie. Stolicą województwa był Lwów, sejmiki generalne województwa odbywały się w Sądowej Wiszni. Diecezja przemyska istniała od 1340, diecezję chełmską utworzono w 1375, w 1412 utworzono archidiecezję lwowską na miejsce istniejącej od 1367 metropolii halickiej.

Po I rozbiorze Polski ziemie te przypadły do Austrii obejmując m.in. Lwów, Przemyśl, Rzeszów, Sanok i Bełz oraz zachodni fragment Podola (Tarnopol). Tereny te uzyskały status kraju koronnego Austrii o oficjalnej nazwie Królestwo Galicji i Lodomerii (niem. Königreich Galizien und Lodomerien). Nawiązując do tytułu Rex Galiciæ et Lodomeriæ, dyplomacja austriacka starała się uzasadnić prawo monarchów austriackich – jako spadkobierców korony węgierskiej – do zajętych ziem.

  1. Kościół p.w. św. Józefa. Podhorce
    Aleksiejew Oleksij, płótno, olej, 60 x 70, Kijów, 2006
  2. Kościół p.w. Trójcy Świetej, Dolyna
    Dawydenko Walentyna, płótno, akryl, 65 x 65, Kіjów, 2007
  3. Kościół p.w. św. Łazarza. Żółkiew
    Demenko Anatolij, płótno, olej, 60 x 80, Kijów 2007
  4. Kościół p.w. Wniebowstąpienia Pana Jezusa. Nawaria
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 73 x 73, Kijów, 2006
  5. Kaplica oo. Dominikanów. Podkamień
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 73 x 73, Kijów, 2006
  6. Kościól p.w. św. Józefa. Olesko
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 73 x 73, Kijów, 2006
  7. Kościół p.w. św. Marcina. Skielewka
    Aleksiejew Oleksij, płótno, olej, 70 x 60, Kijów, 2006
  8. Kościół św. Michała, Stara Sól
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 66 x 82, Kijów, 2007
  9. Karmelicki kościół w Terebowli
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 50 x 83, Kijów, 2007
  10. Kaplica Ducha Świętego, Czerwonograd
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 54 x 78, Kijów, 2007
  11. Kościół Karmelitów, Drohobycz
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 50 x 83, Kijów, 2007
  12. Niepokalanego Poczęcia NMP, Horodenka
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 72 x 61, Kijów, 2007
  13. Kościół oo. Dominikanów. Tarnopol
    Gawryłenko Kateryna, płótno, olej, 69 x 89, Kijów, 2006
  14. Kościół p.w. św. Stanisława oo. Bernardynów. Sambor
    Gawryłenko Kateryna, płótno, olej, 75 x 85, Kijów, 2006
  15. Zamek. Olesko
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  16. Zamek Sieniawskich. Brzeżany
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  17. Ratusz. Sambor
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  18. Kościół p.w. św. Bartłomieja. Drohobycz
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  19. Zamek Koniecpolskich. Podhorce
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  20. Kościół oo. Dominikanów, Żółkiew
    Kolcow Aleksander, płótno, olej, 60 x 80, Kijów, 2007
  21. Kościół p.w. Trójcy Świętej. Olesko
    Popinowa Oksana, płótno, olej, 60 x 80, Kijów, 2006
  22. Kościół p.w. Wszystkich Świętych, Godowica
    Popow Włodzimierz, płótno, olej, 80 x 60, Kijów, 2007
  23. Kościół p.w. św. Mikołaja. Wyżniany
    Pryduwałowa Olena, płótno, olej, 70 x 85 Kijów, 2006
  24. Kościół p.w. Trójcy Świętej, Bereżany
    Skrynnyk Oleksandr, płótno, olej, 60 x 80, Kijów, 2007
  25. Kościół p.w. Najświętszej Maryi Panny. Stanisławów
    Sleta Oksana, płótno, olej, 60 x 70, Kijów, 2006
  26. Kościół p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, Biały Kamień
    Aleksiejew Oleksij, płótno, olej, 70 x 80, Kijów, 2007
  27. Kościół p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego, Nowy Milatyn
    Fortuna Illia, płótno, olej, 75 x 85, Kijów, 2006

Miasto Lwów

  1. Kościół p.w. Matki Bożej Gromnicznej, Lwów
    Demenko Anatolij, płótno, olej, 60 x 80, Kijów 2007
  2. Kościół św. Elżbiety. Lwów
    Fortuna Illia, płótno, olej, 85 x 60, Kijów, 2006
  3. Kościół ss. Sakramentanek, Lwów
    Hanuszkiewicz Cezary, płótno, akryl, 60 x 70, Kijów, 2007
  4. Kościół ss. Franciszkanek, Lwów
    Hanuszkiewicz Cezary, płótno, akryl, 60 x 70, Kijów, 2007
  5. Teatr Lwowski
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  6. Kościół oo. Bernardynów. Lwów
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  7. Katedra Ormiańska. Lwów
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  8. Arsenał Królewski. Lwów
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  9. Herb Lwowa
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  10. Kościól św. Mikołaja. Lwów
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  11. Kościół oo. Dominikanów. Lwów
    Iwanow – Achmetow, cynkografia, Kijów
  12. Kościół Karmelitów Bosych. Lwów
    Iwanow – Achmetow, tusz, pióro, 40 x 30, Kijów, 2006
  13. Kościół oo. Jezuitów. Lwów
    Moskowczeno Sergij, płótno, olej, 54 x 72, Kijów, 2006
  14. Kościół p.w. ss. Klarysek. Lwów
    Woronowicz Małgorzata, płótno, olej, 80 x 60, Warszawa, 2007
  15. Kościół św. Marii Magdaleny. Lwów
    Zawalny Mychajło, marker, tusz-pędzel, 47 x 53, Kijów 2006

Województwo Bełskie

Województwo bełskie – województwo Korony Królestwa Polskiego I Rzeczypospolitej, część Małopolski, zostało utworzone w 1462 r. przez Kazimierza IV Jagiellończyka po przyłączeniu ziemi bełskiej do Korony Polskiej. Województwo bełskie miało senatorów większych dwóch, to jest wojewodę i kasztelana bełskiego, mniejszych także dwóch, którymi byli kasztelanowie lubaczowski i buski. System prawny w oparciu o prawo magdeburskie. Herbem województwa był w polu czerwonym gryf srebrny pod złotą koroną, wspinający się przednimi łapami do góry. Przestało istnieć po II rozbiorze Polski

  1. Kościół p.w. św. Mikołaja kalsztoru ss. Dominikanek, Bełz
    Hanuszkiewicz Cezary, płótno, akryl, 60 x 70, Kijów, 2007
  2. Kościół Bogurodzicy oo. Bernardynów. Sokal
    Jelisiejew Igor, płótno, olej, 100 x 50, Kijów, 2006
  3. Kościół oo. Reformatorów. Rawa - Ruska
    Jurjew Ihor, olej, 70 x 80, Czerniowce, 2007
  4. Kościół p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Uhnów
    Sławiński Oleksandr, papier autorski, marker, 30 x 50, Kijów, 2006
  5. Kościół p.w. św. Marka. Waręż
    Franczuk Walerij, płótno, olej, 73 x 73, Kijów, 2006